Doğrusunu istersen ilk zamanlarda blogu not defteri niyetine -üstüne basarak söyleyeyim, günlük değil not defteri!- olarak kullanıyordum. O zamanlar google gelmesin diye ayar vermişim robots.txt’ye, ne bileyim, “arabanın sol aynası kaç paraymış öğren”, “liseden …’yi bul” gibi notlar alıyordum.

Neden sardım hiç bilmiyorum. Başlarda “iyi oluyor lan, yazarken düşünüyorum da(!)” diye gaza geldim. SOnra skor hırsı yaptım ve düşünmeden de -zaman zaman!- yazılabildiğini keşfettim(!). Gelgelelim, azıcık “sosyal” konulara girince sinirlenmeye başladım kendi kendime! Nokia’nın zort modeli çıktı diyorum 55 yorum geliyor, Türkiye’de sol yoktur, sol gösterip sağ çakarlar diyorum çıt yok. Acaip kızıyorum, üzülüyorum. Ne bileyim, Türk insanı, geleceğinden, alacağı eğitimden, sağlık hizmetinden, maaştan çok cep telefonuyla ilgili. Bu benim bünyeme dokunuyor.

Kimisi de, öyle ota boka sinirlenip herkese çattığımı sanıyor. Birkaç şirkete, adama filan bok attım, doğru, ama arada da adam gibi kurumları, şirketleri, insanları övüyorum. İnsanın yalaka ruhlu olması fena şey; en azından şu açıdan: herkese yağ çekince, gerçekten beğendiğin birşeyle karşılaşınca ne diyeceğini bilemiyorsun! “Ama kendi ağzından konuşuyorsun” diyeceksin; bir zamanlar pek seviştiğim bir blogger adına konuşuyorum diyelim. Sende seversin

Böyle giderse kanser olacağım sinir stres ve depresyondan.

Bak kızdım yine, alakasız yazıp duruyorum.

Mandalina dilimi olayına üzüldüm; bahsettiğim tiple karşılaşırsam -posttaki!- senin için boğazına portakal sokacağım.

Bazen kendime de kızıyorum ya, önem verdiğim yazıları okutmak için arada “duydunuz mu acaip bi ferrari çıktı”, “bu telefonu al hayatın mundar olmasın” tarzı ıvır zıvır yazdığım için.

Aslında harbici blog olarak saymıyorum benim blogu. Sen harbi blog gibi yazıyorsun mesela, benim blogroll’dakilerin çoğu da öyle yazanlar. Bu arada geçenlerde harika bir blog buldum, gözünü seveyim blogroll aç, bak özellikle bana link verme ama ben sana hem link vereceğim, hemde en az 3-5 kişiden sana link vermelerini sağlayacağım dedim, açmadı, kıl oldum link mink vermedim. İnadına okumuyorum da, merak da etmiyor değilim ne yazmış:) Demek istediğim, omurga sahibi olmak gerek. Bu yüzden senin gibi adamları tutuyorum.

Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, sondan ikinci paragrafta mandalina dilimi boğazıma kaçtı Bu kadar uzun güldüğümü de hatırlamıyorum, ehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehehe.

Sevmesine severim yalakalığı, ama övgüyle yağcılığı iyi ayırıp, ikincisine inanmamak, birincisiyle şişinmemek gerek! Senin beğenmene sevindim; zira fikrine önem veriyorum.

Mevlana ile ilgili gelişmeleri açıkçası bilmiyorum. Sık sık söylediğim gibi, basından haberim yok. Takip etmiyorum. Kısaca açıklarsan, en azından araştırmam için vesile olur.

Konuyla ilgili sayılabilecek birşeyi de not etmek istiyorum. Son yıllarda, bu “mistisizm” hikayesinin bir başka boyutunu, dahi Türk önderleri sömürmeye başladı. Mevlana, bütün vasıflarından arındırılarak mistik bir öğreti sembolü şeklinde lanse edilip, batı dünyasının fuzuli işlere bolca para harcama fantazisinin yeni hedefi haline getirildi. Oysa O, büyük bir din alimi olmasının yanında, eşsiz bir bilim adamıydı. Bu para hırsı uğruna bakalım daha neler yapılacak…