Karaaoğlan da gitti
Ecevit’i iktidara son geldiğinde hiç sevemedim. Adaletsiz hükümlü affı, IMF’i başımıza musallat etmesi, nereye gittiği “açıklanamayan” deprem yardımları,kendi partisi içindeki anti demokratik uygulamaları ve bunun gibi birçok neden yüzünden..
Fakat Bülent Ecevit, Türkiye”nin görmeye hiç alışık olmadığı bir siyasi portreydi. şimdi meclise bir bakıyorum; herhalde en azından 30-40 sene daha böyle birini görme fırsatımız olmayacak.
Bülent Ecevit, gerek Türk siyasetinin, gerek Türk halkının alışık olmadığı derecede nazik, soylu, cesur, dürüst ve asil bir adamdı. Bir resim bin kelimeye bedeldir; resme bakın yeter..
Dikkat ettiniz mi, MHP ve DSP koalisyon yaptıklarında MHP”nin başında Devlet Bahçeli vardı. (Bahçeli”yi de siyasi görüşünü tasvip etmesem de, kişilik ve karakterini çok beğenirim; o da Türkiye”nin çok ilerisinde bir devlet adamı) Herkes Ecevit”e yüklenirken, Devlet Bahçeli Ecevit”in sağlık durumundan yararlanmayı düşünmedi; bilakis ona hep destek çıktı; hakkında konuşanları da sert bir dille susturdu. Zıt fikirlere sahip olsanız da, o fikirleri taşıyan insanların sizi bağrına basacak kadar saygı duyması ne büyük bir meziyet (aslında DSP,MHP ya da CHP arasındaki farklar son derece azdır; o da başka bir konu!)
Ecevit, mütevazi bir hayat yaşadı. Devleti soymadı. Hakkında yazılanları okuyorum; zamanında en büyük düşmanı olan insanlar bile hakkında çok güzel şeyler söylüyorlar.
Delikanlı ayaklarında bıçkın politikacıların aksine Bülent Ecevit yalancı pehlivan değildi. Adını duyduklarında dizlerinin bağı çözülen palavracı politikacıların aksine, ABD”ye kafa tutan tek siyaset adamıdır Ecevit. İstediğini de söke söke almıştır. Üstelik çok kısa bir sürede..
Maalesef, Ecevit”in bu güzel mirasını bırakabileceği, babalarıyla gurur duyabilecekleri çocukları olmadı.
