Yalnız “Ama düşünce,ilkeli,ahlaklı ve yerinde olursa düşüncedir.Bir insan intahar düşüncesi içerisindeyse “bu onun düşüncesi saygı duymak lazım”denmez.Genelde psikolojik bir tanı ile hemen tedaviye başlanır. ” diyerek ağır bir laf ediyorsunuz. Tekrar düşünün bence. Düşüncelerin “ilkeli ve ahlaklı” olup olmamasına kim karar veriyor?

Ukalalığımı mazur görün, ilke ve ahlak kelimelerine TDK sözlüğünden bakıp, bu kavramlar üzerinden nasıl bir bilimsel tartışma yapabileceğinizi de açıklamanızı rica edeceğim son olarak…

Yorumlara ve yazılara bakıyorum da…
Şaşkınlık içerisindeyim..

Çok sesliliği severim ..Taraf gibi daha çok gazetenin çeşitli düşüncelerin ortada dolaşması gerektiği kanaatindeyim.

Ama düşünce,ilkeli,ahlaklı ve yerinde olursa düşüncedir.Bir insan intahar düşüncesi içerisindeyse “bu onun düşüncesi saygı duymak lazım”denmez.Genelde psikolojik bir tanı ile hemen tedaviye başlanır.

Sizlerin yazılarınız ve düşünce diye tabir ettiklerinizde tam anlamı ile psikolojik bir tedavi vakasından öte gidememektedir.

Keşke entellektüel kelimesinin anlamını öğrenseydinizde,cümlelerinizde o şekilde kullansaydınız.

Anlamsız kelimeler ,yabancı köklü kelimeler ve melez kalimeler kullanarak hazırladığınız cümleleriniz sizlere entellektüel havası veriyor görünsede sadece kendinizi aldatmış olursunuz..

Aynen yazı ve yorumlarda yaptığınız bu ülkeye ihanet gibi..

Sizin gibiler genelde “aykırı” olmayı emperyal ülkelerdeki “özgürlük” ile bir tutar ve “özgürlük” den bahseder.Bunun ispatı ve kişisel tatminler,”popülüst kültürün kaçınılmazı “olabilmek için kendi kendinize tabular yaratarak günlerinizi geçiştirirsiniz.

Sizlerin tek korkusu bu tabuların yok olması.Eğer tabularınız yok olursa uğraşacak yeni tabu bulmak sizin gibi kıt kanatli insanlar için çok zordur.

Kendi kendinize, popülist kültürün vermiş olduğu şahsiyetsizlik şahsiyeti ile “ATATÜRK”,”İSLAMİYET”,”VATAN”,”BAYRAK”"MİLLİYETCİLİK” ise en çok zevk aldığınız tabulardır.

Sizin gibi düşünenler “en iyisi”,düşünmeyenler ise hertürlü hakaret ve aşağılanmaya layık insanlardır.

O kadar ilginç insanlarsınız ki gerçek anlamda psikoloji bilim dalının labaratuar ortamında incelemesi gereken kişilersiniz.

Yorumlarınızda okadar çok tez-antitez var ki,okadar çok kendisi ile çelişen ifadeler var ki…

Neyse ben sizleri incelemeye devam edeyim.Şimdi aklınız karışmasın.Çünkü yeni kitabımın araştırma konusu siz ve sizingibi insanlar.

neyse gelelim düşmanlarına… baş düşman tabii ki TSK ve Mustafa Kemal! neden? çünkü bu ülkeyi hala 50 yıllık iktidarların tüm çabalarna ragmen tam bir ılımlı islam mandası yapamadıkları için! çok umutlandınız bu badem bıyıklı AKPli uşaklardan biliyorum ama bakıyorum gene bir kalp kırıklığı ve gene bir hırçınlık görüyorum!

Barışçğım, emin ol ki Ahmet Altan’ın korkacak bir şeyi yok… ABDli abileri birgün Kemalistleri alt edip ılımlı islam mandası kurabilirse Ahmet Altan gibilere bişey olmaz… onlar zamanındaki İranlı liboşlar gibi Avrupaya kaçıp viskilerini yudumlarken ” ah vatanım, burnumda tütüyor” diye yalandan türkü tuttururlar!

ama senin için bi garanti veremem Barışçığım, bu gözlerini kan bürümüş din bezirganları seni elektrik direğine mi asar diri diri yakar mı bilemem… ha doğru ya bunlar cumhuriyetçi halisilasyonları değil mi? tabii haklısın, zaten maraş , çorum ve sivas olayları da cumhuriyetçi halisilasyonlarıydı ;)… liboşlara birşey olmaz nasılsa, onlar ateşte yanmıyor ne de olsa!

NO:672
gazeteler koca koca başlıklar çekiyorlar
biri bir heykele nutuk çekiyor
biri şifreli bir telgraf çekiyor

Hasan Hüseyin

“İnsanoğlunun yapısı eleştiriye uygun değil.” gibi bir genelleme yapsam, doğru mu söylemiş olurum acaba?
Başkalarını bir yana bırakıp da kendimizden pay biçelim:
Övüldüğümüzde, hakkımızda güzel sözler söylendiği ve yazıldığında nasıl da kaba-rıverir koltuklarımız; değil mi?
Elbette canım!
Biz bu övgüleri çoktan hak etmişizdir!
Az bile söyleniyor, az bile yazılıyor…
Ne yazık ki, çok fazla kıymet bilmiyor insanlar.
Kıskanıyorlar bizi ve başarımızı.
Öyle olmasa, günde beş öğün bizi övüp göklere çıkarmaları gerekmez miydi?
Binde bir rastlanan “değer bilir” insanlar da olmasa, nerdeyse, bizim bile haberimiz olamayacaktı kendi değerimizden!
Bir övgü duyunca, nasıl da yükseliveriyor moralimiz?
Hakkımızda güzel sözler söyleyenlere karşı da sevgi tomurcukları açıyor içimizde.
Bizi övenin değerli bir insan olduğu belli oluyor hemen!
Nereden mi belli?
Değerli bir insan olmasaydı, nasıl anlayıp anlatacaktı, bizim değerimizi?
Bizi övdüğüne göre, bizi anlıyor ve seviyor demek ki!
Öyleyse, bizim de onu anlayıp bizim de onu sevmemiz gerekmez mi?
İyi de, onu anlayıp sevdiğimizi nasıl belli edeceğiz biz?
Aman!..
Dert edindiğiniz şeye bakın.
Bunun da bir yolunu buluruz elbette biz!
“Övgü” için bu kadar söz yeter; deyip “eleştiri”ye de bir göz atalım.
O cephede ne var, ne yok diye bir yoklayalım.
Ve tabiî, önce kendimize batıralım iğneyi yine.
Hangimizin hoşuna gider eleştirilmek?
Kim bizi eleştiriyorsa, kötü niyetli biridir o mutlaka!
O kim oluyormuş da eleştiriyor bizi?
Bu hakkı nerden buluyormuş kendinde?
Bizden daha mı akıllıymış?
Daha mı zeki, daha mı yetenekliymiş?
Bizden daha mı dürüst, daha mı namusluymuş?
Bu yurdu, bu ulusu bizden daha mı çok seviyormuş?
Onun ne mal olduğunu bilmiyor muyuz biz sanki!
“Tencere dibin kara” diyene, “seninki benden kara” demek, elbette hakkımızdır bizim!
Pekiyi, biz sıradan insanlar böyle düşünürüz de, bileğinin hakkıyla önemli bir makama gelmiş, hele hele iktidar koltuğuna oturarak devlet gücünü ele geçirmiş insanlar neden böyle
düşünmesin?
Nerde ve ne zaman olursa olsun, nerdeyse istisnası yoktur bunun.
Öyle ya canım, herkesten daha akıllı, daha zeki, daha bilgili, daha güçlü olmasaydı, o yüce makamlarda ne işi vardı o insanların?
Bu açıdan bakınca, iktidarda olanlar hak ederler övgüyü yalnızca.
Ve şöyle bir geriye bakınca görürüz ki, iktidar gücünü elinde tutanlara övgüler dü-zenler el üstünde tutulurken, kıyısından bucağından eleştirmeye kalkanlar, en hafifinden, zindanlarda almışlardır soluğu.
Akılsızlıklarına doymasınlar!..
Akıllarını kullansalar; köşklerde, saraylarda beyler paşalar gibi yaşayabilirdi onlar da.
Hükümdar ya da onun başveziri öyle dediyse, demek ki o öyledir! (1)
Öyle değilse bile, vardır mutlaka bir hikmeti!
Ne diye sen aksini söyler, aksini yazarsın ki?
Gözünün içine bakacaksın koltukta oturanın.
“Mühür kimdeyse, Süleyman odur” kardeşim.
Namık Kemal, Sebahattin Ali ve Nazım Hikmet gibi ünlü “muhaliflerin” başına gelenlerden bile ders almamışsan, biliyorum ki, hiçbir öğüt kâr etmez sana.
Öyleyse, boşu boşuna ne yorup duruyorum ki ben kendimi.

* * *

Benim, kendisine büyük sevgi ve saygı duyduğum siyasetçilerimizden biri de
Hasan-Âli Yücel’dir.
Niçin mi?
İlkokul öğretmenlerim İhsan Özel ve Ali Uysal, O’nun Millî Eğitim Bakanlığı zamanında açılan Aksu Köy Enstitüsü mezunuydu çünkü.
Ve onlar sayesinde ben de o okulda okuma fırsatını yakaladım.
Hasan-Âli Yücel, İsmail Hakkı Tonguç’la el ele verip Köy Enstitülerini açmasaydı, ne benim öğretmenlerim okuma imkânı bulabilirdi, ne de ben…
İyi, güzel de, biraz önce anlatılanlarla ne ilgisi mi var diyorsunuz, Hasan-Âli Yücel’in?
Söyleyeyim:
Bu seçkin eğitimcimiz için; Atatürk’ün: “Sıfır nedir?” sorusuna: “Sizin yanınızda ben…” cevabını vererek yağcılık ve yalakalık yaptığı için göze girip yükseldiği söylenip yazılır.
Ancak, benim kafam ve yüreğim bunu hiçbir zaman kabul etmemişti.
Gerçekten böyle bir soru sorulmuş, gerçekten böyle bir cevap verilmiş miydi?
Onu çekemeyen rakiplerin ya da amansız düşmanlarının bir uydurması olamaz mıydı bu?
Arayan Mevla’sını bulurmuş ya…
Ben de meselenin aslını öğrendim sonunda.
Yıl 1930…
Gazi M. Kemal bir yurt gezisine çıkar.
Kayseri’den sonra, ikinci durak Sivas’a varılır. Hükümet konağında verilen akşam yemeğinde Gazi, Serbest Fırka’nın kuruluş macerasını ve kapatılış gerekçesini anlattıktan sonra, geziye katılanlardan Şükrü Kaya’ya:
“-Bize liberalizmin ne olduğunu izah eder misiniz?” diye sorar.
Bu konu tartışıldıktan sonra, bu kez de Millî Eğitim Bakanlığı Müfettişi olarak geziye katılan Hasan-Âli beye dönüp:
“-Siz felsefe okumuşsunuz, okutmuşsunuz. Elbette ki sıfırın ne olduğunu bilirsiniz. Bize “sıfır”ı tarif eder misiniz?” der.
Hasan-Âli beyin çok iyi bildiği bir konudur bu.
“-Efendimiz; sıfır hayatla Adem’in, varlıkla yokluğun…”
“-Anlamadım, hayat ebedî ise, Adem ebedî değil mi?”
“-Şüphesiz efendimiz; hayatın ebediyetinde…”
“-Hayır, ben size ‘sıfır’ı soruyorum. Sıfır Adem demek midir? Sıfırla yokluk arasında ne fark vardır?”
“-Efendimiz; birisi yani sıfır, yaşanmış bir şeyin yokluğudur. Halbuki…”
“-Tuhaf şey, şu saat varken, biraz sonra cebime sokarsam, sıfır mı olur? Hayatı nasıl tasavvur ediyorsunuz?”
“-Efendimiz, sıfır yok demektir.”
“-Güzel… Bu yok olan şey bir rakamın önüne, sağına geçince onu 10 misli yüksel-tiyor. Bu nasıl olur?”
Hasan-Âli bey, sorular karşısında bocalamaktadır.
Olaya tanık olan ve geziye Gazi’nin “iktisat müşaviri” olarak katılan Ahmet Hamdi Başar’ın kaleminden okuyalım bundan sonrasını:
“Dinleyiciler bu çarpışmayı eğlenceli ve zevkli buluyorlar. Anlaşılan Atatürk de Hasan-Âli’yi fazla sıkıştırmak, yenmek ve daha sonra da haşlamak niyetinde değil. Maksat, iki saatten beri ciddî meselelerle uğraşmaktan doğan ağır ve yorucu havayı dağıtmak… Hasan-Âli nereye gitse yakalanıyor; nihayet ilminden ziyade zekâsını kullanmak gerek-tiğini anlıyor.
“Efendimiz, diyor; daima arkanızda ve solunuzdayım. Sıfır işte efendimizin solunda olan bendenizim.”
“Bahis bu surette tatlıya bağlanmış, zaten maksat da hasıl olmuş oluyor. Şüphe yok ki Hasan-Âli bu sualler karşısında, ilim noktasından bahiste direnerek ve birçok feylesof isimleri ve felsefe nazariyeleri ortaya atarak fikrini daha güzel savunabilirlerdi. Bu suretle sofranın zaten ciddî konularla ağırlaşmış havasını büsbütün teneffüs edilemeyecek kadar ağırlaştırır; belki de sonunda ukalâlığından, malûmatfuruşluğundan dolayı haşlanmaya bile uğrardı. Hasan-Âli zekâsını ispat etti ve bu imtihan onun hayatta muvaffakiyetinin başlangıcını teşkil eyledi.” (2)

1) Dün kral, padişah, veziriazam; bugün parti lideri, cumhurbaşkanı, başbakan…
2) Ahmet Hamdi Başar’ın Hatıraları, Cilt 1, Sayfa 292 (İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, Yayına Hazırlayan: Murat Koraltürk, 2007)

Hüseyin Erkan
Dilem Yayınevi Genel Yönetmeni

Hani kurucusu Nadi’nin, haftasonu izinlerini protesto ettiği, “proleter yanlısı”, “acaip solcu” gazete?

Hayır,önyargı filan yok, kendi söylediklerini tekrarlıyorum sadece.

Gerçekten de, bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmuyor. Daha doğrusu, doğru fikir sahibi olunmuyor…

bu arada hikmet çetinkaya çok satan gazetelerde değil cumhuriyet’te yazıyor(siz şimdi cumhuriyet’e de ön yargılı yorumlar yaparsınız.) uğur mumcu’yu andığımız şu günlerde o’nun “bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz” sözünü hatırladı. tavsiye ederim bu lafı. değerli görüşlerinizle bu 25 kuruş işine bir yanıt verirseniz. teşekkür ederim. iyi akşamlar.

Hikmet Çetinkaya’nın yazısını okumadım; açıkçası okumaya da niyetim yok. Çok satan, hepsinin parası da aynı yerden gelen gazetelerde istediklerini yazarlar. Bende bazı köşe yazarlarının Pluton’daki akıllı bir uygarlığın kiralık kalemleri olduğunu yazsam, kimisi deli der, kimisi de “haklı olabilir” diyerek inanmaya meyillenir. Yalan ne kadar büyükse, hararetle inanan o kadar çok olur. Ha, para konusuna gelirsek…Belgeleri filan varsa, ispatlayabiliyorlarsa mahkemeye versinler. Emin olun 2 saatte kapatırlar; nitekim Wordpress’i bile kapatmak için muazzam hızlı davrandılar. Türkiye’de yasalar yazana çizene çok hızlı işliyor,merak etmeyin.

Taraf’ın Jakoben cumhuriyetçilik anlayışına karşı olduğunu kendileri açık olarak söylemese bile, anlamak zor değil. Açıkçası, bende Fransız ihtilalinden kalma,yargıçla savcının aynı yerde oturduğu, şimdilerde bir bizde bir de Fransa’da kalan uygulamalara pek sıcak bakamıyorum.

Kaldı ki, “numaracı cumhuriyetçiler”, cumhuriyete alternatif aramıyorlar. Sadece demokrasi arayışındalar, aklı başında her vatandaş gibi.

Türkiye’de iktidar kimdir sorusunun cevabını vermeden, AKP iktidar mıdır, bunu tartışmayı anlamsız buluyorum. AKP’nin muhteşem icraatları yok; dünyada ve Türkiye’de varolmuş her hükümet gibi.

Zamanında ben de AKP’yi YÖK’ü kaldırma, anayasayı değiştirme gibi laflarından ötürü destekledim; “lafta kaldı”. Bir dahaki seçimlerde AKP’ye oy vermeyeceğim; ama Baykal’ı sindiremediğim halde, tek alternatiftir diyen CHP’liler gibi CHP’ye de oy vermeye niyetim yok. Diğer partilerin hiçbiri de bana uymuyor. Ne dünya görüşleri -varsa!-, ne de “politikaları”.

AKP’de artık düzenin partisidir; bu kadar ürkmelerine gerek kalmadı!

Topluma gelince. Evet; bende toplumun bir yere kadar eleştirilmesine karşıyım. En azından bir entelektüel, toplumu çok kolay eleştirememeli. Bu hem vicdani, hem de “teknik” bir konu. “Türkiye’nin yarısı kıllı göbeğini kaşıyan ayıdır” diye yazarsan, aklı başında biri çıkıp, “madem entelektüel ayaklarındasın, sen ve tayfan şimdiye kadar ne yaptınız?” diye sorar.

Bu halkı Mars’tan ithal etmedik; yüzyıllardır bu topraklarda yaşıyorlar. İstatistiksel olarak, dünyanın en zengin ve gelişmiş toplumlarında yaşayanlarla, en fakir ve geri toplumlarında yaşayan dahilerin yüzdesi neredeyse aynı. Halk cahil, aptal dediğin zaman, bunun nedenlerini ortaya bilimsel olarak koymalı ve neden öyle olduğunu açıklamalısın. Aynı kilden Rodin de heykel yapıyor, ilkokul çocuğu da. Hep yönetim yanlışları yapılmış, insanlar sefaletten doğru dürüst protein alamamış, eğitim kaliten yerlerde sürünmüş, gelir dağılımın dünyanın en kötü ilk 5 ülkesi arasında olmuş, sanata-bilime ülke olarak itibar etmemişsin. “Aydın” dediğin kesimin neredeyse hepsi, ona buna yamanarak para cukkalama sevdası peşinde koşmuş. Yani ortaya bir sonuç çıkmış -yarısı kıllı göbeğini kaşıyan toplum-, ama onun bir nedeni yok!

Taraf hakkındaki iddia nedir bilmiyorum ama tahmin ediyorum “laiklik karşıtı”,”bölücü” filan diyorlardır (zira “en hassas” mesele bunlar, birine saldıracaksan bunlarla vur). Eğer öyle olsaydı ve parası “dış ve iç mihraklardan” gelseydi, 1 TL’ye değil, diğer gazetelerden çok daha ucuza satılırdı! -Nitekim misyonerler İncil’i bedava dağıtıyor, öyle mi?-. İkincisi, “geniş kitlelere” hitap etsin diye, çok daha iyi dağıtılırdı, ne bileyim, “hasta donu” tarzı ilaveler verirdi, son sayfayı baştan sonra yarı çıplak hatunlarla bezerdi.