Barış Atasoy>

Son proje, K.Irak-Türkiye sınırına duvar örmek. 470 km. Abartı bir rakam ama daha büyüğü de var; İsrail’inki mesela. Bizimkinin maliyeti 2.1 milyar dolarmış.Bana göre son derece absürd bir proje ama, bazı milliyetçi arkadaşlar destekliyor. İlginç. Bana sorsalar, “yahu elaleme 3000 tane zibidi için duvar ördüğümüzü mü göstereceğiz?” der ve utanırdım. Türkiye, bunca yanlış uygulamaya rağmen, kendi halkına siyasi şov yapmayı bırakırsa, değil 3.000-5000,  yarım milyon teröristle de başa çıkabilecek güce sahiptir. Terörist başına 100 metre duvar örmek bizi küçük düşürür.

Duvar yapılamayan yere termal kamera,çit filan konacakmış; şimdi sorarım, olanlar işe yaradı mı?

Örnek olarak İran’ın inşa etmeyi düşündüğü 5 km’lik duvar gösterilmiş. İran’ın derdi başka; Irak üzerinden gelebilecek ABD tanklarına karşı istihkam oluşturmaya çalışıyorlar. Dertleri PJAK filan değil. Artık bunu da anlamayana gülerler. Yoksa bizde de mi bir ABD istilası korkusu var? Neden olmasın? Irak’ta über-nasyonalist ABD politikacıları sayesinde namlunun ucuna gelmedi mi? Bunca sene Saddam’ın zehirli gaz, biyolojik silah kullandığı iddiaları batıyı, ya da bizi rahatsız etmiş miydi ki? Birileri çıkıp açık açık söylesin, evet, Türkiye’de hedeftir desin. Çünkü ister istemez hedef olacağımızı düşünüyorum. Genelkurmay’ın İran ve Rusya ile iyi ilişkiler kurma çabası başka neye bağlanabilir ki?

Açık konuşmak gerekirse, ABD’yi duvar filan durdurmaz. Hem unutmayalım ki, ABD bize saldırırsa bu muhtemelen, ya da sadece Güneydoğu’dan olmayacaktır. Herhalde birileri ABD’ye saldıracak olsa Mississipi’ye filan değil, New York ya da Washington’a saldırırdı. Muhtemeldir ki, ABD bize saldırırsa, önce İstanbul ve çevresindeki Gebze gibi sanayi bölgelerine saldıracaktır. Ankara bence ikincil hedeftir; zira sadece sembolik bir önemi vardır. Saldırsalar da bunun öyle 3-5 sene içinde olacağını beklemeyiniz. “Saldırmazlar, biz dostuz ve NATO ülkesiyi” de demeyin, gülerim. Emperyalist devletler büyürler ve kimseye tınlamazlar. Bunun çok basit örneği, ABD’nin 5.maddeyi terör tehdidine dayanarak işletirken, bizim boynumuzun bükük kalmasıdır. Öyle Birleşmiş Milletleri filan da ciddiye almaya kalkmayın; ABD, adamların karargahını vurup alt tarafı “pardon” demekle yetindi.

Türkiye, içinde Rusya,İran ve Çin’in olduğu bir pakta girmelidir.(Olasılıkla Pakistan,Suriye) Girmelidir, ama nasıl girecektir? Rusya ve Çin, en büyük müşteri olarak ABD’yi görüyor. Bu yüzden ABD, Çin’e karşı fazla sesini yükseltmiyor; zira biliyor ki, Çin’e ekonomik ambargo koyarsa başı kaçınılmaz olarak ağrıyacaktır.

Bir de Hindistan filan var; İngiltere -dolayısıyla ABD’nin- bölgedeki sessiz gücü. Herkes tarafını seçtiğinde, Hindistan’ın da icabına bakılması gerekecek. Bunu da gücü azımsanan Pakistan tek başına yapamayacaktır.

Özal zamanına dek, ekonomik duvarlar ördük, sonra o duvarların altında kaldık. Şimdi de siyasi-askeri duvarlar gündeme geldi. Oysa gördük ki, bu duvarların en kısa ama en güçlüsü olan Berlin duvarı, bir gecede yıkılıverdi. Ülkeleri duvarlar değil, komşuları, müttefikleri korur. Yunanistan’la aramızın bulunması, bizim NATO’ya girip ileri karakol olmamız da, işte bu yüzdendir. Çünkü Avrupa ve ABD’nin, Polonya’yı, Romanya’yı avucuna alan Sovyetler Birliği’nden ödü kopmuştur.

Kısacası, Türkiye olarak bu asosyal tavırlardan kurtulup (duvar örmek, onu bunu suçlamak, naz ve kapris yapmak) komşularla ilişkilerimizi geliştirmemiz, adam gibi bir dışışleri bakanlığı tesis etmemiz, müttefik arayışlarına girmemiz gerek.