Bir sabah indim arabaya, marş basmıyor. Önceleri de zor çalışıyordu, kömürlerin bitmek üzere olduğunun farkındayım ama üşeniyorum değiştirmeye.

Vurdurarak çalıştırdım arabayı, oto elektrikçim var tanıdık, aman dedim hemen sök değiştir kömürleri, acelem var.

Söktü marş motorunu, kömür aramaya koyuldu, baktı yok. Gece programım var (konsomatrislik yapıyorum ya:) araba lazım. Neyse dedim, sen yarın hallet, gelip taktırırım, tuhaf tuhaf bakıyor bu arada benim elektrikçi, yine ne manyaklık yapacak diye.

Geri geri ittirip vurdurdum bu sefer, “ya böyle gidemezsin, parkedince ne yapacaksın?” dedi, “hallederiz” dedim.

O gün biraz zor geçti, hafif yokuş park yeri filan aradım hep, malum fazla itmemek istiyorum.

Gece bir arkadaşımda kaldım, sabah ta dönmek içimden gelmedi, bu arada akşam çıktık yine biryerlere gittik, kanıksadım artık marş motorunun yerinde olmamasını.

Velhasıl ben yaklaşık 1 hafta marşsız gezdim. Artık öyle alışmıştım ki, üç adım itip vurdurup çalıştırıyorum arabayı. 1 hafta sonra elektrikçiye gittim, “abi kaza yaptın zannettim” dedi, taktı marşı. Elektrikçiden çıkarken itmeye hazırlandım, güldü “anahtarla çalıştır istersen” dedi.