Uzun bir süredir kendimden kaçmak için çok fazla nedenim olduğundan, yeni yeni birsürü şeye el atmış vaziyetteyim. İnsanların %99.99′u gibi kıvırıp bir iletişim sorunum olduğunu inkar edecek değilim; aşırı sosyalmiş gibi davrandığım zamanlarda bile dibine kadar asosyal oldum.

Asosyal insanları acaip severim; köküne kadar dürüsttürler. (Bunu kendim için söyleyemem; ben biraz arada kaldım herhalde!) Dışarı çıkmaktan filan hazzetmiyorum, eğlenen, üstelik boş boş, öyle davranmak zorunda olduğunu hissettiği için eğlenen insanları görmeye tahammülüm yok.

Eskiden yeni insanlarla daha kolay başa çıkabiliyordum. Erkekleri ez, kadınlara da kısık gözlerle bak. İnsan olarak çoğumuzda hayvan atalarımızdan kalan sürü davranışları mevcut; eğer üstünlüğünüzü gösterirseniz, itaat etmek hoşlarına gidiyor. Ben de herkes gibi koyunum en nihayetinde, “ben sürüden değilim” diyen koyunlar da özel ilgi alanıma giriyorlar. Onlar da “ben sürüden değilim” diye bir ağızdan bağıran ayrı bir cins. Aslında kendimi o sürüye daha yakın hissediyorum diyebilirim.

Kadınların olayı biraz daha farklı. Eskiden bir kadına kur yapmayı son derece zevkli bulduğumu söylemeliyim; son birkaç yıldır o da pek heyecanlı gelmiyor. En nihayetinde, bir erkek olarak sadece bir imajsınız, insan filan değil. Burada şöyle bir çıkmaz var; zaman içinde bir kadın için hem erkek, hem insan olmak istiyorsunuz. (Bu ikisi bir arada mümkün değil; aslında bunu ilk kez “insan arkadaşını ..ermi” lafını duyduğumda anlamıştım) Bir kadınla yatmadan en ufak bir zaaf sergilemeyin (genç arkadaşların kulağına küpe olsun!), mümkün olduğunca az konuşun ve bir kadına ilk telefonu veren taraf olmayın. Kontrol sizde olsun.

Erkeklerle başa çıkmak çok daha kolay; zira belli şalterleri var ve bunları açıp kapatmak oldukça kolay. Belli şeyleri fazla savunan heriflere karşı son derece uyanık olun; bunların çoğu ağır yalancı ve üçkağıtçı oluyor.

Genel olarak, sosyal davranan insanlardan uzak durmakta, güvenmemekte fayda var.