Samed bu aralar aÅŸk acısı çekiyormuÅŸ; geçmiÅŸ olsun diyorum.

Muhtemelen çoÄŸumuz gibi, son aşısını o da oldu.

“In vino veritas” (Gerçek ÅŸaraptadır) derler; ÅŸarap ÅŸiÅŸesinin dibini tek başıma içince, maalesef kaÅŸarlandığıma kesin olarak hükmetmiÅŸ oldum.

EÄŸer otuzu devirip, hala hayallerinizin kadınını/erkeÄŸini bulacağınızı sanıyorsanız, size yazık olmuÅŸ. Otuzlu yaÅŸlar, özellikle erkeklerin en lanetli yaÅŸları. GeçmiÅŸe baktığınızda, Bryan Ferry abinin A Song for Europe’da buyurduÄŸu gibi, dünyanın sadece anılarla yüklü bir deniz kabuÄŸu gibi geldiÄŸini görüyorsunuz. Bu arada, gençliÄŸinizde kurduÄŸunuz tüm hayaller genelde başınıza yıkılmış oluyor. Dünyayı filan kurtaramamışsınız, eliniz biraz para gördüyse üç kuruÅŸluk .bnelerle dalaÅŸmaya deÄŸmemiÅŸ, evliyseniz yanınızda yatan kadın aşık olduÄŸunuz kadın deÄŸil; gözleri donuk ve bezgin.

Kadınlarda çok farklı deÄŸiller otuzlarında. EÄŸer evlilerse dediÄŸim gibi, çoÄŸu çoktan bezmiÅŸ bile. Evli deÄŸillerse, yerçekimine yenik düÅŸmeye baÅŸlayan yüz ve vucutları yüzünden depresyona girmiÅŸler, kimisi 10 yaÅŸ küçük delikanlıların peÅŸinde, “aÅŸk” diyorlar, ama gerçek olmadığını kendilerine itiraf etmekten ölesiye korkuyorlar. Güvensizler; çoÄŸu güvensiz insan gibi, çoÄŸu da güvenilemez derecede ürkek, korkak ve hesapçı.

Bunları atlatmanın kolay bir yolu yok. Demin Ä°stanbul’da Antalya’nın Ocak ve Eylül yaÄŸmurlarını aratmayan bir yaÄŸmur vardı. Dışarı çıktım ve paçalarımdan su akana kadar yürüdüm. EÄŸer hergün kar ya da yaÄŸmur yaÄŸsa, herhalde kimse intihar etmezdi. DoÄŸanın hışmına uÄŸrayınca, ki buna bayılırım, hepimizin eninde sonunda daha büyük ÅŸeylere boyun eÄŸmek zorunda kalmasından ötürü, hayatı daha çok seveceÄŸimizi düÅŸünürüm. Hani uzaylı istilası karşısında bir anda can ciÄŸer kuzu sarma olan Rusya-ABD gibi.

Ä°çkinin dostluÄŸu kötüdür, benim gibi ne olduÄŸunu anlamadan 30 kilo alıp ÅŸiddetli bir depresyona filan girebilirsiniz. Kendimi bir noktada durdurup 20 kilo vermiÅŸ ve biraz biraz hayata tekrar ısınmaya baÅŸlamış olsam da, arada kaybettiÄŸiniz onca zamana deÄŸmiyor birkaç saatlik rahatlama.

Gerçek ÅŸu ki, sadece kendimiz için deÄŸerliyiz ve tek başınayız. Nadiren bazı ÅŸanslı insanlar -sanırım ben de bir zamanlar öyleydim- bir baÅŸkası sayesinde de kendilerini deÄŸerli ve huzurlu, hatta mutlu hissedebiliyorlar. Bunu bir kez yakalayınca, eroin gibi bağımlı hale geliyorsunuz. O noktadan sonra iÅŸler boka sarmaya baÅŸlıyor zaten. Bu sarmaldan çıkmak kolay filan da deÄŸil.

Neyse ki, çoÄŸu erkek ve kadın, kırklarında kendine birazcık olsun geliyor. Seçenekler muhtelif; artık çaptan düÅŸtüÄŸünüzü kabul edip, etliye sütlüye bulaÅŸmamanın huzuru (ve sıkıntısı) içinde, hafif depresif ÅŸekilde hayatınıza devam edebilirsiniz. Bol bol kariyer sohbeti filan yapabilirsiniz; sizi böcek gibi ezen bu düzende, azıcık da olsa önemli olabileceÄŸinize dair hikayeler uydurup, bunlarla avunabilirsiniz. Hatta bu oyunu akademik camiada oynarsanız, birkaç karşı cinsin sizi takıntı yapması da muhtemeldir; bir süre de bunlarla oyalanabilirsiniz.

Bu arada, telefon rehberini yoklayıp, sizin gibi kırık ve buruk eski aÅŸklarınızı arayabilirsiniz; evli ya da bekar olmaları önemli deÄŸil. Ä°nsan otuzlarında hep 10-15 sene geri sarmak ister; dolayısıyla iki tarafta bu iÄŸrenç,yalan ve aptal oyunu oynamaktan, o kısa zaman zarfı içinde gayet memnun olacaktır. Açıkçası, bu da bir süre sonra sıkıcı olmaya baÅŸlıyor. Otuzdan sonra hayat böyle; ya sıkıcı olmasına tahammül edip birkaç hikaye ile kendini kandıracaksın, ya da ölümüne savaÅŸacaksın hayatla.

Popularity: 2% [?]

Bu Yazıyı Paylaşın