Doğru, bize ne:) Yavuz hırsız, ev sahibini çoktan bastırmış zaten!

Trabzon’un sevdiğim bir tarafı, en muhalif, en kafası bozuk, koyunluktan en nefret adamların önemli bir kısmının da ordan çıkmış olması. Hala da çıkıyor(muş), umarım birkaç Serkan daha kalmıştır Trabzon’da…

Sizin son paragrafta basettiğiniz konuya minik bir ek yapayım. Ben Trabzon/Merkez’deki en iyi lisede okudum ve bir dönem tiyatro yapasımız tutmuştu. Rehberlik derslerinden izinliydik ve bir de diğer boş zamanları kullanıp çalışıyorduk. Ne yazık ki birkaç sorun çıktı biz de oyun çıkaramadık. Sene sonunda rehberlik hocamın söylediği sözü hiç unutamıyorum: “Burası test okulu Serkan test, yapman gereken sadece test çözmek.” O an oyunu sahneye koyamadığım için üzülmekten vazgeçtim. Çünkü asıl oyunu bir süre kuralına göre oynamam gerekti…

Eğer oyunun kuralları arasında salak yerine konmak varsa en iyi oyuncu ödülünü alırcasına başarı göstermezsen kimse alkış tutmaz. Sadece acayip, sinir bozucu ve düzenbaz damgası yersin. Hatta bazen ailenden bile!

Biliyor musunuz ilk defa bu tür bir reklamın yalan olduğunu ve şirketin parayı kendi cebinden vermediğini söyleyince “Ya Serkan saçmalama bi ne olur.” denmedi, ya da en azından böyle düşünmeyen birinin varlığından haberdarım! Aslında bana ne değil mi bundan?

Serkan Bey’in bahsettiği vergi, tahmin ediyorum faturalardan devletin peşin kestiği “eğitime katkı payı”. Yanılıyorsam lütfen düzeltin.

Sanırım, yanıltıcı şekilde, zaten devletin kestiği vergiyi, kendi katkıları gibi göstermelerinden bahsediyorsunuz.

Avanak sansalar da, sanmasalar da önemi yok. Zamanında, deprem vergilerinin de iç esildiğini duyduk, kimin sesi çıktı ki? Ya da, kimin umurunda?

Laiklik-şeriat kavgasında, bizi zaten bu duruma getiren nedenler de bir güzel kaynayıp gidiyor; onun için aslında bu tip kavgalar, bürokrat sınıfın işine geliyor. Maazallah, millet bu şekilde galeyana gelmese, belki birgün haklarını filan aramaya başlar.

Maalesef, herkes her yalana o kadar kolay inanıyor ve bu yalanlar beklentileri o kadar yükseltiyor ki, normal bir şekilde hayata devam etmek zor. Özel okulda okuyan kuzenim Nelson Mandela’yı tanımıyor, seneye üniversite sınavına girecek, muhtemelen de iyi biryere kapağı atacak. Sonra da, belki de sözünü ettiğiniz şirketlerden birinde yönetici olarak çalışmaya başlayacak. Türkiye’yi getirdikleri durum bu. Gençler de, beleş kontör, ucuz Diesel ayakkabı, Yonja’da manita yapmaktan ülkeye, dünyaya ne oluyor, beni kim salak yerine koyuyor diye düşünmeye fırsat bulamadığından, bunlar iyi günlerimiz diyebiliriz. Elbette bizim gibi sadece Türkiye’nin değil, dünyanında azınlığını temsil edenler, sinir buhranları geçirip duruyorlar. Eh, o kadar da olur artık.

Nedense bu şirkletler benim ödediğim vergiye aracılık etmeyi parayı hibe etmek sanıyorlar. Anlamıyorum o parayı kendileri mi bağışlıyorlar, canları istemese ödemeyecekler mi yani? Bizim böyle düşündüğümüzü mü sanıyorlar?

Veya işe diğer bir açıdan bakalım. Bizim dolaylı vergi yoluyla olduğundan kendilerine teslim ettimiğiz ve TAMAMI bariz bir emanet olan bedeli kendi malları gibi görüyorlar, tıpkı mahalledeki bakkalın “üç kuruşluk sakızın fişini ne yapacaksın oğlum” demesi gibi. Hayır mahalledeki bakkal beni saf yerine koyuyor diyelim ya da benim o fişten medet umduğumu sanıyor. Koskoca “Türk” Telkom ile “Türk”cell de mi beni avanak sanıyor?

Bir ülkede medya 1-2 kişinin elindeyse, doğal olarak dünyayı onların istediği gibi görürsünüz.

Internet’i de bu yüzden hazmedemiyorlar zaten, medya tekellerini tehdit eder hale gelebilir. Bugün, tv reklamıydı, billboarddu derken, hala işi kıvırıyorlar ama örneğin ABD’de bile durum tersine döndü (ki ABD dünyanın en büyük basın tekellerine sahip ve hiç de sanıldığı gibi demokratik filan değil, adamların allahtan bir anayasa mahkemesi varda, ülkeyi Sovyet rejimine benzer baskılardan koruyor, bir de halkta çok aktif ve bilinçli bir kitle var)