“Türk genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir.Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük kıpırtı ve davranış duydumu, ‘bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır’ demeyecektir. Hemen araya girecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır. Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, ‘polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir’ diye düşünecek, ama hiçbir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, ‘demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek!’ onu hapse atacaklar. yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, ismet paşa’ya ve meclis’e telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. diyecek ki, ‘ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. araya girişimde ve eylemimde haklıyım. eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek benim görevimdir!’ İşte benim anladığım Türk genci ve Türk gençliği!”

6 Şubat 1933 / Bursa Atatürk Köşkü

Atatürk, bir kez daha sanki zamanda seyahat etmiş gibi konuşmuş. Türk gençleri de böyle yaptı; aynen başlarına da tahmin ettiği şeyler geldi. Ben 1980′i hatırlıyorum ancak. O gençlerin bir kısmı asıldı, bir kısmı işkence gördü. Hatırlarım; onları asan savcılardan biri olan Baki Tuğ ile konuşuyordu Mehmet Ali Birand, “hiç vicdan azabı çekmediniz mi?” diye sormuştu ve adamın kılı bile kıpırdamamıştı…